Korte beschrijving/Annotatie

Poëzie over een tussenruimte met een eigen logica, waarin waarneming, lichaam en omgeving vervormen. De tekst verbindt een bijna algoritmisch tweede bewustzijn met aardse beelden van schors, wortels, ramen, aarde en bomen. Centraal staan transformatie, lichamelijkheid en de verhouding tussen vervreemding en verbondenheid met het natuurlijke. Ook klinken stemmen van jonge vrouwen en moeders door, in een context van weglating van het dierlijke.

Tekst achterflap

chermval wekt een tussenland met een eigen logica, een eigen algoritme. Een tweede brein luistert hoe de lijnen aan de deurpost trekken, gaten maken, zelfs ’s avonds speurt het onder het laken de plooien af naar stukjes weg, vervormt het tot banen zonder zwaartekracht, tot een vrijheid die tegen de val aanleunt. Wie eruit wil, kan een parachute nemen.
Leen Pil toont ook het intens aardse: hoe een stomp opnieuw schors aanmaakt, wortels deelt met een ander dicht bij huis, terwijl de ramen wijd open staan. Ze laat de wortels vrij, kneedt een kleine berm rond het aardedonkere reservoir, breekt het lichaam af om het weer tussen bomen op te bouwen.
En soms, heel even, hoor je jonge vrouwen en moeders die bij het weglaten van het dierlijke applaudisseren.

Beschrijving

chermval wekt een tussenland met een eigen logica, een eigen algoritme. Een tweede brein luistert hoe de lijnen aan de deurpost trekken, gaten maken, zelfs ’s avonds speurt het onder het laken de plooien af naar stukjes weg, vervormt het tot banen zonder zwaartekracht, tot een vrijheid die tegen de val aanleunt. Wie eruit wil, kan een parachute nemen.
Leen Pil toont ook het intens aardse: hoe een stomp opnieuw schors aanmaakt, wortels deelt met een ander dicht bij huis, terwijl de ramen wijd open staan. Ze laat de wortels vrij, kneedt een kleine berm rond het aardedonkere reservoir, breekt het lichaam af om het weer tussen bomen op te bouwen.
En soms, heel even, hoor je jonge vrouwen en moeders die bij het weglaten van het dierlijke applaudisseren.

Details