Korte beschrijving/Annotatie

Poëzie over familiebanden, verwantschap en verbondenheid. Dochters, zoons, broertjes en zusjes zoeken naar hun wortels, kijken naar familiefoto’s en tasten in het duister. De tekst verbindt gevoelens van losgezongen zijn met het besef dat niemand volledig alleen staat. Beelden van schimmels, mycelium, aarde, mist, sigarettenlucht en kaarslicht creëren een donkere, intieme sfeer. Centraal staat hoe afzonderlijke personen deel uitmaken van een groter netwerk van relaties en hoe mensen tegelijk alleen en samen een geheel vormen.

Tekst achterflap

in het donker groeien verhalen als schimmels
op onze krukken verdwijnt alle schaamte, ze voelen
zich thuis in de mist van sigarettenlucht en kaarslicht

mijn stiefvader leerde me om bescheiden bij iemand
naar binnen te kijken, niet verrast te zijn als
een man zich op een dag binnenstebuiten keert

In Tussen vreemden steken dochters, zoons, broertjes en zusjes hun vingers in de aarde, op zoek naar wortels. Ze kijken naar familiefoto’s en tasten in het duister. Soms voelen ze zich losgezongen, maar ze staan nooit alleen. Zoals mycelium onder de grond een netwerk vormt en afzonderlijke steken een trui maken, zijn deze mensen onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo vormen alle mensen alleen én samen een onverwacht geheel.

Laura Mijnders (1991) is dichter, schrijver, kunstenaar en columnist. In 2021–2022 werd ze benoemd tot de 23e huisdichter van de Rijksuniversiteit Groningen. Ze won de Remco Ekkers Poëzieprijs (2022) en de wedstrijd Eet meer kunst (2023), en eindigde als derde bij 100 jaar Renkum en de Marleant Poëzieprijs (2024).

Beschrijving

in het donker groeien verhalen als schimmels
op onze krukken verdwijnt alle schaamte, ze voelen
zich thuis in de mist van sigarettenlucht en kaarslicht

mijn stiefvader leerde me om bescheiden bij iemand
naar binnen te kijken, niet verrast te zijn als
een man zich op een dag binnenstebuiten keert

In Tussen vreemden steken dochters, zoons, broertjes en zusjes hun vingers in de aarde, op zoek naar wortels. Ze kijken naar familiefoto’s en tasten in het duister. Soms voelen ze zich losgezongen, maar ze staan nooit alleen. Zoals mycelium onder de grond een netwerk vormt en afzonderlijke steken een trui maken, zijn deze mensen onlosmakelijk met elkaar verbonden. Zo vormen alle mensen alleen én samen een onverwacht geheel.

Laura Mijnders (1991) is dichter, schrijver, kunstenaar en columnist. In 2021–2022 werd ze benoemd tot de 23e huisdichter van de Rijksuniversiteit Groningen. Ze won de Remco Ekkers Poëzieprijs (2022) en de wedstrijd Eet meer kunst (2023), en eindigde als derde bij 100 jaar Renkum en de Marleant Poëzieprijs (2024).

Details