Korte beschrijving/Annotatie

Poëziebundel over hartstocht, benaderd via het beeld van vuur. De tekst verwijst naar een jaarlijks ritueel in Kerala, India, waar priesters een nagebouwd dorp in brand steken als offer aan de vuurgod, terwijl jongens klanken reciteren waarvan de betekenis onbekend is. Na afloop nemen zij gloeiende kolen mee naar huis. Dit ritueel fungeert als metafoor voor het hanteerbaar maken van vuur en, daarmee, van hartstocht. Poëzie wordt voorgesteld als ‘gekamerd vuur’: een vorm waarin intense emotie wordt ingeperkt en vorm krijgt.

Tekst achterflap

In deze nieuwe bundel onderzoekt de dichter het vuur van de hartstocht. Met een uitslaande brand is niets te beginnen. Dat weten priesters in Kerala, India, al duizenden jaren. Ieder jaar offeren zij het gekoesterde vuur aan de vuurgod. Ze steken een nagebouwd dorp in brand, terwijl jongens klanken reciteren waarvan de betekenis nog niet is achterhaald. En na afloop nemen ze gloeiende kolen mee terug naar huis, daar moeten zij het weer een jaar mee doen. Om vuur hanteerbaar te maken, dient het gekamerd te worden. Met de hartstocht is het niet anders. Raamsopranen bespelen het plein, schrijft de dichter (LXXXII.I). Poëzie is gekamerd vuur.

Beschrijving

In deze nieuwe bundel onderzoekt de dichter het vuur van de hartstocht. Met een uitslaande brand is niets te beginnen. Dat weten priesters in Kerala, India, al duizenden jaren. Ieder jaar offeren zij het gekoesterde vuur aan de vuurgod. Ze steken een nagebouwd dorp in brand, terwijl jongens klanken reciteren waarvan de betekenis nog niet is achterhaald. En na afloop nemen ze gloeiende kolen mee terug naar huis, daar moeten zij het weer een jaar mee doen. Om vuur hanteerbaar te maken, dient het gekamerd te worden. Met de hartstocht is het niet anders. Raamsopranen bespelen het plein, schrijft de dichter (LXXXII.I). Poëzie is gekamerd vuur.

Details