Korte beschrijving/Annotatie

Poëziebundel waarin Daan Doesborgh de mogelijkheden en grenzen van het gedicht onderzoekt. De bundel verbindt formele variatie, van klassieke versvormen tot vrij over de pagina uitgewaaierde verzen, met vragen over twijfel en zeggingskracht. Aan bod komen onder meer contact met de doden, rouw, oorlog over water en de spanning tussen zelfverzekerdheid en onzekerheid in poëzie. Concrete scènes zoals het uitgeleide doen van dode vrienden, opgeknoopte dictators en gedichten die hun maker bevragen, ondersteunen een reflectie op vorm, thematiek en de functie van poëzie.

Tekst achterflap

Het is voor een dichter het hoogst haalbare: een gedicht dat leest alsof het altijd al heeft bestaan. Maar ook aan zulke, monumentale poëzie moet een hoop twijfel vooraf zijn gegaan. Die gedachte loopt als een rode draad door Moet het zo. In deze bundel verkent en bevraagt Daan Doesborgh de mogelijkheden van het gedicht.

Zijn zoektocht leidt de ene keer tot strakke gedichten en klassieke versvormen, de andere keer waaieren de verzen vrijelijk over de pagina. En ook in zijn thematiek laveert hij wat af: Waarom maken we zo moeizaam contact met de doden? Wat is het rouwproces van bijen? Wat heb je aan een gedicht als er oorlog wordt gevoerd over water? Wat voor twijfel zit er achter een zelfverzekerd gedicht?

Dode vrienden worden uitgeleide gedaan, dictators worden opgeknoopt, gedichten leggen hun eigen maker het vuur aan de schenen. Doesborgh dicht nu eens behoedzaam en bevragend, dan weer met de branie van een dichter die weet hoe goed hij het vak beheerst.

Beschrijving

Het is voor een dichter het hoogst haalbare: een gedicht dat leest alsof het altijd al heeft bestaan. Maar ook aan zulke, monumentale poëzie moet een hoop twijfel vooraf zijn gegaan. Die gedachte loopt als een rode draad door Moet het zo. In deze bundel verkent en bevraagt Daan Doesborgh de mogelijkheden van het gedicht.

Zijn zoektocht leidt de ene keer tot strakke gedichten en klassieke versvormen, de andere keer waaieren de verzen vrijelijk over de pagina. En ook in zijn thematiek laveert hij wat af: Waarom maken we zo moeizaam contact met de doden? Wat is het rouwproces van bijen? Wat heb je aan een gedicht als er oorlog wordt gevoerd over water? Wat voor twijfel zit er achter een zelfverzekerd gedicht?

Dode vrienden worden uitgeleide gedaan, dictators worden opgeknoopt, gedichten leggen hun eigen maker het vuur aan de schenen. Doesborgh dicht nu eens behoedzaam en bevragend, dan weer met de branie van een dichter die weet hoe goed hij het vak beheerst.

Details