BEL-ETAGEREEKS, deel 2
Onder leiding van Hedwig Speliers

Minimale taferelen vol dagelijks jolijt, dat lijkt één van de rode draden in laat[avond]taal te zijn. Lijkt, want in deze bundel van David Troch weet je het nooit. De dichter toont een vreemde voorliefde voor woorden als ‘geen’ en ‘niet’. Alsof hij in een welles-nietesspelletje is verwikkeld met alles dat hem omringt en het bestaan ervan wenst te ontkennen; er is geen wereld luidt het dan ook in één van de gedichten uit de afsluitende cyclus … zij zo. Wereld of niet, laat[avond]taal is bevolkt door oude mensen, dorpscafés, zakdoeken, ontbijttafels, slaapkamers, kerkhoven, dure auto’s en een Hollywoodactrice die bij de dichter in bed belandt.

David Troch (Bonheiden, 1977) heeft wel eens een hekel aan hoofdletters; won o.a. de Gerard Vermeersch-prijs voor monologen en de Jules van Campenhout-prijs voor poëzie; publiceerde o.a. in Snoecks, Poëziekrant, De Brakke Hond, Op Ruwe Planken en in de Amerikaanse bloemlezing A Generation Defining Itself; bracht Tot de sterren gericht, Liefde is een stinkdier, maar de geur went wel en Ontkroond op papier en o.a. Een doosje dolle dialogen op podiumplanken; werkte lange tijd mee aan Meander en was redactielid van Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift; is schoorvoetend bezig aan een zoektocht naar kleuren buiten lijntjespapier.

56 pag.

Publicatiejaar: 2008